Θερινές προβολές στο Άλσος

7 06 2019

afisa_provoles2019ΑΜ.jpg

Διαβάστε αναλυτικά το πρόγραμμα των προβολών εδώ.

 

Advertisements




Παράνομος που υπάρχεις

8 04 2019

«Κατεβαίνω μια βρώμικη και δυσώδη σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο και στα κρατητήρια του ΑΤ Παγκρατίου. Από τη μία μεριά της καγκελόπορτας εκείνος, με βλέμμα απλανές και σχεδόν βουρκωμένος. Είναι γύρω στα 20, από τη Συρία. Πίσω του μερικοί ακόμη κρατούμενοι, άλλοι αλλοδαποί, άλλοι ημεδαποί. Από την άλλη εγώ, ο διερμηνέας και ο αστυνομικός. Όρθιοι όλοι και σε αυτές τις συνθήκες, ζητώντας από τον αστυνομικό, να απομακρυνθεί λίγο τουλάχιστον, προσπαθώ να καταλάβω τι του έχει συμβεί. Από προβλήματα υγείας, παίρνει μια αντιψυχωσική αγωγή. Του έληξε η κάρτα (δελτίο αιτούντος άσυλο), καθώς προσπαθούσε να περάσει με τα πόδια από την Ειδομένη, την περίοδο που «έκλειναν» τα σύνορα. Έφτασε ως τη Σερβία, τον συνέλαβαν στο τρένο, του έσκισαν όλα τα έγγραφα, κρατήθηκε για λίγο διάστημα και επεστράφη στην Ελλάδα. Γύρισε στην Αθήνα, μη λαμβάνοντας πια φαρμακευτική αγωγή, αναζήτησε ιατρική και νομική βοήθεια μάταια μέχρι που συνελήφθη. Δεν έχει καταλάβει ούτε γιατί, ούτε για πόσο θα τον κρατήσουν, αφού μόνο βοήθεια ζητούσε εκείνος και έτρεμε μην τον επιστρέψουν στη Συρία».

μαρτυρία της @khalida από το thecricket.gr

 

dioikitiki_kratisi

ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ

Ένα σιωπηρό έγκλημα συντελείται καθημερινά στις γειτονιές μας. Χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε ανήλιαγα κελιά, χωρίς προαυλισμό και πρόσβαση σε είδη πρώτης ανάγκης, χωρίς επαρκή σίτιση, κάποιοι/ες ξεχασμένοι/ες για μήνες. Εδώ δίπλα μας, στα υπόγεια κρατητήρια του Α.Τ. Παγκρατίου, αλλά και παντού, από τα τμήματα συνοριακής φύλαξης στον Έβρο και τα αστυνομικά τμήματα νησιών του Αιγαίου μέχρι την Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη, τα Εξάρχεια και τη Δραπετσώνα. Η αδιαφορία για προβλήματα υγείας και η άρνηση περίθαλψης, η αστυνομική βία και η ατιμωρησία των σαδιστών «φυλάκων της τάξης», η απόλυτη αορατότητα τελικά των κρατουμένων δολοφονούν: παλιότερα στα Α.Τ. Ομόνοιας, Νίκαιας, Αγίου Παντελεήμονα, Πατησίων και πιο πρόσφατα, πάλι στο διαβόητο Α.Τ. Ομόνοιας, με το θάνατο του Εμπουκά, μετανάστη από τη Νιγηρία που δεν θα μαθαίναμε ποτέ αν δεν καταγγελλόταν από κοινότητες αφρικανών μεταναστών.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΗ:

Διοικητική κράτηση είναι ο εγκλεισμός ανθρώπων χωρίς χαρτιά σε κελιά και φυλακές χωρίς δικαστική απόφαση και χωρίς να προηγείται κάποιο ποινικό αδίκημα. Αφορά όλους/ες όσους/ες δεν διαθέτουν τα απαραίτητα έγγραφα που να νομιμοποιούν την ύπαρξή τους, ανθρώπους που ζουν εδώ χρόνια, οικογένειες και ανήλικους, άτομα από ευάλωτες ομάδες, θύματα βασανιστηρίων, αιτούντες άσυλο. Σηματοδοτεί την υιοθέτηση μιας πολιτικής που ποινικοποιεί τη μετανάστευση και καθιστά τους ανθρώπους χωρίς χαρτιά παράνομους επειδή υπάρχουν και άρα περισσότερο ευάλωτους σε κάθε αυθαιρεσία των αρχών, στην εκμετάλλευση των αφεντικών, στη βία και την περιθωριοποίηση. Αυτή τη στιγμή κρατούνται πάνω από 2.500 άνθρωποι σε όλη τη χώρα. Το 1/3 από αυτούς βρίσκονται σε αστυνομικά τμήματα, όπου η έτσι κι αλλιώς απάνθρωπη κράτηση, είναι και τυπικά παράνομη όταν υπερβαίνει τις 24 ώρες. Συχνά οι μετανάστες που απελευθερώνονται, συλλαμβάνονται και φυλακίζονται ξανά, σε ένα φαύλο κύκλο δίχως τέλος.

 

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΦΡΙΚΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΣΟΥΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ _ alsospagkratiou.wordpress.com _ alsospagkratiou@gmail.com





Παράνομος που υπάρχεις

3 05 2019

Η διοικητική κράτηση αποτελεί ίσως την πιο απάνθρωπη πλευρά μιας ευρύτερης πολιτικής που καθιστά τους μετανάστες/στριες παράνομους απλά επειδή υπάρχουν.

Την Πέμπτη 9/5 στις 18:30 στο Άλσος Παγκρατίου (Ευτυχίδου & Σπ. Μερκούρη) μικροφωνική για το ζήτημα της κράτησης μεταναστών/στριών σε αστυνομικά τμήματα, μεταξύ των οποίων και στο Α.Τ. Παγκρατίου.





WHEN EXISTING IS ILLEGAL

3 05 2019

WHEN EXISTING IS ILLEGAL

Immigrants detained in police stations

“I am going down a filthy staircase leading to the basement and the holding cells of Pagrati Police Station. He is standing behind the bars of the iron door, with his gaze blank and almost crying. He is around 20, from Syria. A few more detainees are behind him, both foreigners and locals. The translator, the policeman and I are standing on the other side. All standing and under these conditions, asking the policeman at least to distance a little, I am trying to understand what has happened to him. Regarding his health, he is on antipsychotic treatment. His Asylum Applicant’s Card expired, while he was attempting to cross the borders on foot from Eidomeni, during the period where the borders were sealed. He managed to reach Serbia, he was arrested on the train, his documents were torn, he was imprisoned for a short time and sent back to Greece. He returned to Athens, no longer taking his medication, he sought medicinal and legal advice in vain until he was arrested. He hasn’t understood why or how long he will be detained, he only sought for some help and he dreades the idea of being sent back to Syria.”

A testimony by @khalida in thecricket.gr

A silent crime takes place daily in our neighborhoods. Thousands of people are piled up in dark cells, without any yard time and access to basic goods, without adequate food, some of them left there for months. All these happen right next to us, at the holding cells of Pagrati Police Station, but also in numerous other places throughout Greece, from the border agency stations in Evros and the police stations of Aegean islands up to Patras, Salonica, Exarcheia and Drapetsona. The apathy for health problems and the refusal of medical support, the police violence and the impunity of the sadist “order guards”, the total invisibility of the imprisoned in the end cause murders: in the police stations of Omonoia, Nikaia, Agios Panteleimonas, Patisia previously and once again in the notorious Omonoia Police Station more recently, where Ebouka, a Nigerian immigrant lost his life, an incident that would have never come to light if it wasn’t the denunciation by the African immigrants’ communities.

A few words about administrative detention

Administrative detention is the imprisonment of people without documents in cells and prisons without trial or court decision and with no prior criminal offense. It is applicable for everyone who does not possess the necessary documents legalizing his/her existence, people living here for years, families and children, individuals belonging to vulnerable groups, torture victims, asylum applicants. It marks the adoption of a policy criminalizing immigration and making people without documents illegal simply for existing, and therefore more vulnerable to any abuse by the authorities, to exploitation by bosses, to violence and marginalization.

At this very moment, more than 2500 people are held imprisoned throughout the country. One third of them are kept in police stations, where -in any case – the brutal imprisonment is also officially illegal, when it exceeds 24 hours. The released immigrants are very often rearrested and reimprisoned, in an endless vicious circle.

Even according to the autopsy report of a state authority, such as the Greek Ombudsman, the imprisonment time of people under administrative detention in Pagrati Police Sation in 2018 had reached 4 months, under very poor hygiene conditions (such as filthy toilets and no sheets) and without any opportunity for yard time.

 

LET’S OPPOSE THE TERROR

NO HUMAN IS ILLEGAL

WE STAND TOGETHER WITH THE INVISIBLES OF THE SOCIETY

ALSOS PAGRATIOU ASSEMBLY





ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 20/4 6:00 μμ ΠΛ. ΥΜΗΤΤΟΥ

18 04 2019

Ούτε στον Υμηττό, ούτε πουθενά

Την Τετάρτη 3/4 το βράδυ περίπου 30 άτομα, ηλικίας μέχρι 20 ετών, επιτέθηκαν σε τέσσερις πακιστανούς πιτσιρικάδες πρόσφυγες που μένουν σε δομή φιλοξενίας στον Υμηττό. Η επίθεση έγινε στο πάρκο Πέτρου και Παύλου του Υμηττού και ήταν τόσο βίαιη που οι τέσσερις χρειάστηκε να μεταφερθούν στο νοσοκομείο. Σαν να μην έφτανε αυτό, το Σάββατο 13/4, γύρω στις 9:30 τo βράδυ, ομάδα 15-20 ατόμων της ίδιας ηλικίας εμφανίστηκε έξω από τον ξενώνα με επιθετικές διαθέσεις. Έβριζαν και προκαλούσαν τους πρόσφυγες “να κατέβουν κάτω”, για να διαλυθούν λίγο αργότερα, αφού οι προκλήσεις τους δεν απαντήθηκαν.

Δεν πρόκειται ούτε για συνηθισμένες κόντρες μεταξύ εφήβων, ούτε για “ξεκαθάρισμα λογαριασμών” μεταξύ, υποτίθεται, συμμοριών. Πρόκειται αντίθετα για καθαρό ρατσισμό. Πρόκειται για εκείνο το είδος δηλητηρίου με το οποίο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ποτίζει τα νεότερα βλαστάρια της για να τα κάνει να πιστεύουν παραμύθια όπως η ανωτερότητα της φυλής και του έθνους τους, η κατωτερότητα όλων των συνομηλίκων τους που δεν διαθέτουν δελτίο ταυτότητας σαν το δικό τους και το δικαίωμά τους για βία και τσαμπουκά, έτσι για να δείξουν σε αυτούς τους “παρείσακτους” ποια πρέπει να είναι η θέση τους. Παρόμοια βίαια περιστατικά είδαμε άλλωστε πρόσφατα να συμβαίνουν σε μια σειρά από άλλα μέρη, από τα νησιά του Αιγαίου, μέχρι την Κόνιτσα και μέχρι τα Βίλια Αττικής.

Εμείς πάλι, κάτοικοι στις ίδιες γειτονιές, γείτονες ανθρώπων από όλες τις γωνιές του κόσμου, ζορισμένοι κι εμείς πότε από το αφεντικό και πότε από την ανεργία, πότε από το βαρετό σχολείο και πότε από το άγχος της επιβίωσης, πότε από τα ενοίκια που πήραν πάλι τον ανήφορο και πότε από την πόλη που μας πνίγει, λέμε ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι ανεκτές ούτε στις γειτονιές μας ούτε πουθενά. Θέλουμε γειτονιές και σχολεία ανοιχτά σε όλους και όλες. Θέλουμε οι γειτονιές μας και οι δημόσιοι χώροι τους, οι πλατείες και τα πάρκα τους, να είναι ανοιχτά και ασφαλή για όλους και όλες, χωρίς κανένα χώρο για την άσκηση οποιωνδήποτε εξουσιαστικών, ρατσιστικών και μάτσο συμπεριφορών. Θέλουμε αλβανούς συμμαθητές, σύριες συναδέλφους, αφγανούς γείτονες και πακιστανές δασκάλες. Θέλουμε να είμαστε μαζί με τους μετανάστες και τις μετανάστριες, όχι ως προστάτες ούτε ως καθοδηγητές αλλά ως υποκείμενα που μας ενώνει μαζί τους το κοινό μπούχτισμα γι’ αυτόν τον κόσμο της εκμετάλλευσης και η χαρά της κοινής ζωής πέρα από τα τείχη των κρατών και των συνόρων.

Θέλουμε να το κάνουμε αυτό οικοδομώντας πραγματικές σχέσεις αλληλεγγύης και αγώνα που θα σπάνε το αίσθημα αδυναμίας, φόβου και αποξένωσης. Όλα αυτά δηλαδή που το κράτος και οι ΜΚΟ, ως υπεργολάβοι του, φροντίζουν να τρέφουν και να αναπαράγουν μέσα από τη συστηματική πολιτική διαχείρισης των μεταναστών και των μεταναστριών ως αόρατων, υποταγμένων και ανήμπορων – γι’ αυτό και θεωρούμε ότι η μη δημοσιοποίηση των περιστατικών από τη διοίκηση της ΜΚΟ που διαχειρίζεται τον ξενώνα δεν είναι τυχαία.

Και θέλουμε κλωτσιές στους φασίστες, γιατί με το δικό τους μίσος για τον αδύναμο και τον διαφορετικό δεν μας ενώνει τίποτα απολύτως.

 

Δεν θ’ αφήσουμε το ρατσιστικό μίσος να καταστρέφει την πόλη και τη ζωή μας

Κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης ντόπιων και μεταναστών σε κάθε γειτονιά

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 20/4 6:00 μμ ΠΛ. ΥΜΗΤΤΟΥ

Aντιφασίστες αντιφασίστριες από τις ανατολικές συνοικίες της Αθήνας

 

Κείμενο σε μορφή pdf:  OUTE STON YMHTTO OUTE POUTHENA





11/4 Απεργία Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου

12 04 2019

Πέμπτη 11/4 η απεργία του Σωματείου Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου μπροστά από το Άλσος Παγκρατίου

ΟΙ ΔΙΕΚΔΙΚΉΣΕΙΣ ΜΑΣ

1. Εταιρικό δίκυκλο
Έχετε δει κάποιο µάγειρα να πηγαίνει για δουλειά µε την γκαζιέρα του, ένα σερβιτόρο µε τους δίσκους και τα ποτήρια του, µια γραµµατέα αγκαλιά µε το γραφείο και το τηλεφωνικό της κέντρο, έναν µηχανικό µε την ράµπα του; Πάντα τα εργαλεία και τις µηχανές τις παρέχουν οι εργοδότες. Στους κούριερ, τους διανοµείς και τους εξωτερικούς υπαλλήλους η συντριπτική πλειοψηφία τα παρέχουµε εµείς στους εργοδότες. Η παροχή εταιρικού δικύκλου θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη και όχι να είναι αίτηµα. Απίστευτο και µη λογικό είναι αυτό που συµβαίνει τώρα: διαλύουµε τα δίκυκλα µας στη επιχείρηση του κάθε αφεντικού για να βγάζει φράγκα και εµείς όχι µόνο δεν παίρνουµε ούτε ένα ευρώ, ως αποζηµίωση, αλλά ούτε και τα έξοδα συντήρησης και βενζίνες. Το παράλογο είναι πως πληρώνουµε όλες τις σχετικές υποχρεώσεις (ασφάλεια, σήµα, κτεο) και παρέχουµε το δίκυκλο σα να είµαστε συνέταιροι, όµως στη «µοιρασιά» µας δαγκώνουν βαθιά. Το παράλογο είναι πως συχνά τ’ αφεντικά µας υπογραµµίζουν πως τα φιλοδωρήµατα προορίζονται για τις βενζίνες και το σέρβις… Εταιρικό δίκυκλο σηµαίνει: Άµεση αύξηση του µισθού (θα µένουν στην τσέπη µας τα έξοδα που πληρώνουµε για το δίκυκλό µας) και το σηµαντικότερο µείωση των εργατικών «ατυχηµάτων». Σήµερα, λόγω των πενιχρών µισθών και των µνηµονιακών συνθηκών, δεν επισκευάζουµε συχνά και επιµελώς το δίκυκλο. Αντίθετα ο εργοδότης είναι υποχρεωµένος να το έχει συντηρηµένο µε βάση τις προδιαγραφές του κατασκευαστή και µε βιβλίο συντήρησης.

2. Μέσα Ατοµικής Προστασίας (ΜΑΠ)
Κράνος, µπουφάν µηχανής, παντελόνι µηχανής, γάντια µε κόκαλα, µπότες µηχανής και αδιάβροχα µε ανακλαστήρες. Τα ΜΑΠ θα µειώσουν τους θανάτους και τους τραυµατισµούς αµέτρητων συναδέλφων που αιµοδοτούν την ασταµάτητη µηχανή του κέρδους.

3. Ένσηµα βαρέα και ανθυγιεινά
Η εργασία µας είναι επικίνδυνη και ανθυγιεινή. Ο εργασιακός µας χώρος είναι ο δρόµος. Οι κακοτεχνίες και οι κακοσυντηρηµένοι δρόµοι, η συνεχής µας έκθεση στους θορύβους και στη µόλυνση της πόλης, η εργασία κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, τα συχνά, θανατηφόρα ή µη, εργατικά ατυχήµατα , οι µυοσκελετικές παθήσεις που ακολουθούν το επάγγελµα, το άγχος, η ένταση και το γεγονός πως η Ελλάδα έχει πρωτιά στα τροχαία ατυχήµατα, συνιστούν αρκετούς λόγους ώστε το επάγγελµά µας να ενταχθεί στα ΒΑΕ. Ένταξη στα ΒΑΕ σηµαίνει: µείωση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, αύξηση των µισθών,

4. Ενιαία ειδικότητα
Κούριερ, διανοµείς και εξωτερικοί είµαστε επαγγελµατίες οδηγοί δικύκλου. Εργαζόµαστε στο δρόµο. Το βασικό «εργαλείο» της δουλειάς µας είναι το δίκυκλο. Όλοι µεταφέρουµε προϊόντα ή/και υπηρεσίες. Η τριχοτόµηση µας στηρίζει το «διαίρει και βασίλευε», ευνοεί την υποτίµηση και την απαξίωση του επαγγέλµατος. Η νοµοθέτηση των παραπάνω διεκδικήσεων θα βάλει φρένο στην υποτίµηση και απαξίωση του κλάδου µας στις άµεσες µειώσεις µισθών, στην στυγνή εκµετάλλευσή µας, στην εργοδοτική βία και ασυδοσία . Θα µειώσει τα εργατικά θανατηφόρα ή µη «ατυχήµατα».

Τα κερδίσαµε στα χαρτιά να τα επιβάλλουµε και στην πιάτσα
Συνάδελφοι, στα δώδεκα χρόνια ύπαρξης του ΣΒΕΟΔ ανοίξαµε µονοπάτια και τα διασχίζουµε. Πέσαµε, µατώσαµε, κάναµε λάθη, χαθήκαµε σε λαβυρίνθους. Την ίδια στιγµή διασταυρωθήκαµε µε πολλούς και πολλές σαν και εµάς, συζητήσαµε, αναλύσαµε, σκεφτήκαµε, προχωρήσαµε, στήσαµε αναχώµατα, φωνάξαµε, περιφρουρήσαµε, πορευτήκαµε, διεκδικήσαµε, κερδίσαµε, σταθήκαµε στα πόδια µας και ακόµα ψηλότερα. Αντιµετωπίσαµε πλήθος εργοδοτικών αυθαιρεσιών και πολλούς εργοδότες, κάποιοι από αυτούς µας µήνυσαν, επιχείρησαν να µας δυσφηµήσουν, να µας φιµώσουν, κάποιοι έφεραν µπράβους, άλλοι την αστυνοµία στο τέλος όµως εφάρµοσαν την εργατική νοµοθεσία και ο αγώνας µας δικαιώθηκε. Την ίδια στιγµή συναντηθήκαµε µε πολλούς εργαζόµενους. Υπήρξαν αυτοί που οδηγούν γρήγορα από απληστία για έξτρα φιλοδωρήµατα, αυτοί που κοιτούν την «δουλίτσα τους», αυτοί που λένε «δόξα το θεό που έχουµε δουλειά» και σκύβουν το κεφάλι, αυτοί που πιστεύουν πως εργάζονται προσωρινά, αυτοί που γλείφουν και ρουφιανεύουν, αυτοί που διστάζουν. Υπήρξαν και πολλοί που µας χαµογέλασαν µε νόηµα, στάθηκαν στο πλάι µας, µας στήριξαν, τους στηρίξαµε, συµφώνησαν στο δίκιο του αγώνας µας, του καθηµερινού αγώνα τους/µας. Βρεθήκαµε στο δρόµο και θα ξαναβρεθούµε.

Το ΣΒΕΟΔ 12 χρόνια και πλέον, παλεύει πέρα από νόµους και λεφτά, παλεύει για να κάνει το επάγγελµα … επάγγελµα. Παλεύει να µην υποτιµάµε εµείς οι ίδιοι τους εαυτούς µας και την εργασία µας. Η φιγούρα του οδηγού δικύκλου- διανοµέα, κούριερ, εξωτερικού- είναι πολύ διαδεδοµένη στην κοινωνία µας. Η εικόνα του εργαζόµενου που οδηγάει µε το ένα χέρι – στο άλλο έχει το θερµοµπόξ- που οδηγάει βιαστικά και επικίνδυνα χωρίς να σέβεται πεζούς και τους υπόλοιπους οδηγούς, που τρέχει για να πάρει περισσότερα µπουρµπουάρ, που δεν φοράει κράνος, που αναθεµατίζει την µοίρα του και νιώθει αξιολύπητος για το επάγγελµα που κάνει, που έχει µόνιµη επωδό την προσωρινότητα – γιατί φαντάζεται πως κάποτε «θα πιάσει την καλή»- που εργάζεται λες και είναι βόλτα µε το µηχανάκι, επιβεβαιώνει την κυρίαρχη εικόνα που πλασάρεται από τους εργοδότες και το σύστηµα γενικώς. Την εικόνα του «παιδιού» µε το παπί. Η κυρίαρχη αφήγηση αναφέρει: έλα µωρέ τι κάνεις; µοιράζεις
κάνα φάκελο/δέµα ή κάνα φαγητό και οδηγάς ένα µηχανάκι, µπορεί να το κάνει ο καθένας, σιγά τα αβγά, µε αυτόν το τρόπο παραµένουµε «παιδιά» και όχι εργαζόµενοι. Για αυτούς τους λόγους δεν εργάζονται οι αφεντικάνοι και οι συγγενείς τους κλπ. Η εικόνα του «παιδιού» κρατάει από τις µακρινές ΗΠΑ. «The Boy»/ το παιδί αναφερόταν στους νέγρους, που µετά την κατάργηση της δουλείας, µέσα στον ρατσισµό της λευκής εξουσίας, κάτω από την µπότα των λευκών, ήταν προορισµένοι να κάνουν τις πιο υποτιµηµένες και
κακοπληρωµένες εργασίες. Εδώ έφτασε ως την φιγούρα του «παιδιού για όλες τις δουλειές». Αν ενσωµατώνουµε την κυρίαρχη αφήγηση στα λόγια και στη συµπεριφορά µας ποτέ δεν θα κερδίσουµε τον ΣΕΒΑΣΜΟ και την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ µας. Όταν δεν παίρνουµε εµείς οι ίδιοι σοβαρά το επάγγελµα µας και το απαξιώνουµε τότε πως θα µας πάρουν στα σοβαρά το κράτος, οι εργοδότες ακόµα και οι πελάτες; Πώς θα διεκδικήσουµε, πως θα κερδίσουµε; Συνάδελφοι βάζουµε τη θηλιά στο κεφάλι µας και τ’ αφεντικά απλώς «τραβάνε την καρέκλα». Το επάγγελµα συστηµατικά υποτιµάται και απαξιώνεται ώστε να είµαστε δέσµιοι της στυγνής εκµετάλλευσης και της απύθµενης εργοδοτικής ασυδοσίας. Να νιώθουµε πως είµαστε πάντα αναλώσιµοι. Αυτός ο κύκλος της υποτίµησης και της απαξίωσης, αυτή η εικόνα του «παιδιού» είναι που θρυµµατίζεται µε τον καιρό από την δουλειά του ΣΒΕΟΔ. Λίγο οι µοτοπορείες, λίγο οι αφίσες & τα συνθήµατα, λίγο οι παρεµβάσεις, λίγο οι απεργίες, ΠΟΛΛΟΙ ΜΑΖΙ γίναµε ΟΡΑΤΟΙ, αρχίσαµε να βρίσκουµε την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και να κερδίζουµε το ΣΕΒΑΣΜΟ από την κοινωνία. Την ίδια στιγµή τ’ αφεντικά, όπως είπαµε και παραπάνω έχουν σίγουρα θορυβηθεί από την παρουσία µας.

Συνάδελφοι, η εγκύκλιος που εξέδωσε το υπουργείο είναι ένα ακόµα βήµα στα µονοπάτια που διασχίζουµε όλα αυτά τα χρόνια. Οι άρχοντες κάθονται ψηλά. Αν δεν είχες φωνάξει εσύ, εγώ, εµείς δεν θα µας άκουγαν. Μη γελιόµαστε ενώ υπάρχει άφθονη υποτιµηµένη µαζική εργασία (εργάτες γης, καθαριστές/ιστριες, φασονάδικα, εστίαση, τηλεφωνικά κέντρα, κ.α), δεν ιδρώνει το αυτί κανενός υπευθύνου, όσο δεν υπάρχει ένα συλλογικό υποκείµενο, εν προκείµενο το ΣΒΕΟΔ, να δηλώνει: από τον αγώνα δρόµου στο δρόµο του αγώνα. Η σκληρή πραγµατικότητα σε συνδυασµό µε τους αγώνες όλων µας, έφεραν την εγκύκλιο. Γνωρίζουµε όµως πως τ’ αφεντικά δεν είναι διατεθειµένα να χάσουν τα προνόµια τους, ήδη δαγκώνουν λαίµαργα δώρα, επιδόµατα, ένσηµα, νυχτερινά και κυριακές.

Η απεργία την ΠΕΜΠΤΗ 11 ΑΠΡΙΛΗ 2019 είναι η δική µας µέρα, το δικό µας στοίχηµα να βρεθούµε όλοι µαζί, να δούµε πως είναι µια µοτοπορεία µε χιλιάδες µηχανάκια, να µπλοκάρουµε τις πιάτσες, να µας υπολογίσουν, να µας σεβαστούν, να κάνουµε πράξη το εταιρικό δίκυκλο και τα ΜΑΠ ώστε να αλλάξουµε το επάγγελµα και όχι επάγγελµα.

 

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων οδηγών Δικύκλου





Ανοιχτή συνέλευση

4 04 2019

…και πρωινός καφές στο Άλσος, όπως την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα.

αφισαΑπριλης19